लुब्धः शृगालः

                         

                                 
                                        -नित्या  एम् 
      
         कश्चन व्यधः असीत्  | स: एकदा मृगयार्थं वनं गतवान् | बहुकालानन्तरं सः एकं वराहं दृष्टवान् | तं लक्षीकृत्य सः बाणप्रयोगं कृतवान् | वराहस्य शरिरे महान् व्रणः जातः | व्रणितः वराहः कोपेन व्याधस्य उपरि आक्रमणं कृतवान् | स्वीयाभिः तीक्ष्णाभिः दंष्ट्राभिः तस्य शरीरं विदीर्णवान् | तेन व्याधः मृतः |

            तस्मिन्  एव वने कश्चन शृगालः असीत् | सः अतीव लुब्धः | सः शृगालः आहारान्वेषणं कुर्वन् तत्र एव आगतवान् | व्याधस्य वराहस्य च मृतं शरीरं सः दृष्टवान् | तत् दृष्ट्वा सः अचिन्तितवान् – अद्य माम दैवं अनुकूलं अस्ति |यथेष्टं आहारः विनायासं लब्धः | एषः आहारः बहुदिनान्  कृते पर्याप्तः   भविष्यति | अतः प्रतिदिनं अपि काञ्चितेव खादामि  इति |

                अनन्तरं सः व्याधस्य शरीरं परिशीलितवान् | तस्य शरीरस्य पर्श्वे चापः पतितः आसीत् | चापे चार्मनिर्मिता रज्जुः बध्दा आसीत् | तत् दृष्ट्वा शृगालः अद्य एतां रज्जुं खादामि | अन्यत् सर्वं पश्चात् खादामि इति चिन्तितवान् | चापस्य एकं कोटि मुखे स्थापयित्वा सः दन्तौ रज्जुं जग्धवान् | परन्तु यदा रज्जुः भग्ना तदा चापस्य कोटिः शृगालस्य मस्तकं विदीर्य बहिः आगता | शृगालः तया वेदनया तत्क्षणे एव मृतः अभवत् |